Ongelukkige multi-miljonair op keerpunt in carriere.

Hij is nauwelijks 20 jaar - nu al multi-miljonair. Helemaal nièt geïnteresseerd in pop-magazines, maar spelt de financiële pagina in de dagbladen. 'Hij' is Peter Blaire Noone, geboren 5 november 1947. Beroep: 'mooie' zanger en 'mooie' filmacteur. Artiesten-naam: Herman. Opvallendste punten in het signalement: 'open' gezicht en onwaarschijnlijk brede 'smile'.
Peter Blaire Herman Noone is voor de Amerikaan het prototype van de nieuwe generatie: jong, gezond, succesvol en veel gevoel voor humor. Franse sigaretten rokende Herman heeft twee goedbezochte films op zijn naam staan 'Hold On' en 'The Singing Nun'. Deze rolprenten gevoegd bij de enorme plaatverkopen, hebben Herman een torenhoge bankrekening bezorgd, waar hij eigenlijk niet goed raad mee weet. Zijn artistieke toekomst benauwt hem danig, zo zeer zelfs, dat hij gewag maakte van belangrijke beslissingen in de komende maanden.

Ontevreden Herman staat voor beslissingen
Het is voor Herman allemaal pas goed begonnen, toen enkele jaren geleden een drietal meisjes een brief schreven naar de BBC en patenmy. EMI: 'Er wordt zoveel gesproken over Beatlemania zal uitbreken?'. In de PS 'maar weet u, dat bij ons in Manchester binnenkort de Hermania? zal uitbreken'. In de PS werd geschreven: 'Besteedt u eens wat aandacht aan deze jongens.'
Talentscout en platenproducer Mickie Most werd op pad gestuurd. En toen hij naar het opstreden ging, zat hij achter het stuur met een gezicht, dat te kennen gaf, dat hij die avond alles liever had gedaan dan wéér naar een beatgroep luisteren. Toch snelde Mick later op de avond fluitend terug naar London, met een getekend 'voorlopig contract' in zijn zak. Most vond die 'Heartbreaks' geweldig en zag er iets in. Vanaf dat moment ging hij koortsachtig zoeken naar geschikt repertoire. Geen eenvoudige opgave voor een formatie als deze, waarin humor zo'n belangrijke plaats innam. 'I'm Into Something Good' werd de eerste plaat, op de hoes een breedlachende Herman. Met de bijzonder grote promotie van EMI sprak al gauw 'heel Engeland' over dat joch uit Manchester, die er toch maar voor zorgde, dat 200,000 plaatjes op de pick-up terecht kwamen. Vóór het echter zo ver was, bleek er achter die schermen gewerkt te zijn aan een betere naam dan de 'Heartbreaks'.
In die tijd ging er een tekenfilmstrip op de teevee, getiteld 'The Bullwinkle Show'. De hoofd figuur daarin heette Sherman, die qua karakter en uiterlijk veel leek op Peter Noone. Unaniem werd besloten Peter voortaan Herman te noemen en 'omdat het lekker liep' veranderde 'Heartbreaks' in 'Hermits'. Ziehier, de geboorte van 'Herman's Hermits'.

'Ik wil een artistieke daad stellen'
Vanaf dat ogenblik ging het - mede met behulp van alle belangrijke media - erg goed. Achter elkaar werden hits gescoord, want Mickie Most heeft een fijne neus. Hij weet precies wat de mensen willen. Achter elkaar produceerde hij: 'Show Me Girl' - 'Silhouettes' - 'Wonderful World' - 'I'm Henry the Eight' en natuurlijk 'Mrs. Brown You've Got A Lovely Daughter'.
In al deze songs kon Herman zijn eigen persoonlijkheid leggen; verder een beetje sex, een prettige beat ... en gein.
Het wonderlijke van alles is, dat Herman hier 'in de lage landen' bijna geen aanhang heeft. Zijn platen verkopen niet zo goed, zijn teksten spreken niet aan.
Bij de 'Hermits' is eigenlijk hetzelfde verschijnsel te constateren als bij de 'Dave Clark Five'. Een geringe belangstelling in eigen en andere Europese landen maar een ongekende populariteit in Amerika. Dave en Herman vertoeven dan ook het overgrote deel van het jaar in 'the States', waar weken en maanden te kort lijken om aan alle aanvragen om op te treden te voldoen.
In Amerika geldt veel sterker dan hier: het uiterlijk van de groep. De groepen van Clark en Herman bestaan uit knappe jongens, die de meisjes als het ware naar de zaal zuigen. De muzikaliteit van beide groepen is natuurlijk erg groot, maar van echte gimmicks in de songs is geen sprake. Terwijl het 'meezing-effect' eveneens volkomen zoek is:
Hoewel de verdiensten en de mogelijkheden in Amerika bedeuidend groter zijn dan waar ook ter wereld, doet het Dave en Herman toch pijn, dat er in Engeland 'niet thuis' wordt gegeven voor hun verrichtingen. Met 'Dandy' en 'No Milk Today' (twee hits, hier in Nederland op één plaat gekoppeld) krijgen Herman's Hermits niet alleen een come-back (of erekenning?) in eigen land, maar tot ver daarbuiten schieten de jongens helemaal in de roos. 'Ik ben blij, dat we nu eindelijk bewezen hebben niet helemaal ver-amerikaansd te zijn', lacht Herman.
Ondanks deze wat plotselinge successen is Herman helemaal niet tevreden met zichzelf en zijn

  artistieke prestaties. Hij overweegt in ernst het roer om te gooien en artistiek grotere daden te gaan stellen. 'Het is heel commercieel wat we doen', bekent Herman 'maar op den duur bevredigt het niet. Als artiest wil je ook weleens iets doen, waarvan de mensen zeggen 'Da's nog eens een prestatie'. Hij vervolgt: 'Tot op heden hebben we vrolijke vlotte dingetjes gedaan, waaraan we verschrikkelijk veel vierdiend hebben. Ik heb zoveel geld op de bank, dat ik er gewoon geen raad mee weet. Laatst kocht ik voor f 8.000, - grammofoonplaaten. Ik heb kasten vol kleren en wat zie je: Ik draai geen platen en draag altijd dezelfde kleding'. Herman geeft geld uit, te veel soms. Hij verspilt veel aan nutteloze zaken. Hij is dat ook gaan inzien en hij overweegt een flink bedrag te gaan investeren in een object. 'Waaraan kan ik nog niet zeggen. Misschien een musical waarin ik de hoofdrol ga spelen en waarin ik ga bewijzen meer te kunnen dan alleen de lollige broek uit hangen'. Herman Noone vindt het prachtig mensen aan het lachen te maken, blijheid te brengen waar dat nodig is, maar hij vindt dat daarnaast ook ruimte moet zijn voor een prestatie, die artistiek verantwoord is en veel meer moeite kost.

'Ik walg van zedenpredikers'
De altijd olijk kijkende en vrolijk lachende Herman kan ook het ernstig uit de hoek komen Bij voorbeeld wanneer er door artiesten gesproken en gezongen wordt over alle narigheden die er in de diverse uithoeken van de wereld is. 'Ik walg van die zogenaamde artiesten, die handen vol geld verdienen aan oneerlijke protest-songs. Ik heb mijn buik vol van die collega's, die zich aan de teevee opdringen en dan met ernstige smoelen vertellen hoe erg het allemaal is, wat er in Vietnam gebeurt. Ik heb pas respect voor showmensen, die oprecht het lot van onderdrukte volkeren bezingen en de royalties en andere verdiensten afstaan om hun protest te ondersteunen. Als je heel eerlijk bent, wil je niet verdienen aan de narigheid van anderen'. Een felle Herman: 'Natuurlijk heb ik een uitgesproken mening over oorlog, over honger, over rassen-discriminatie, over onbedwongen ziekten, maar ik zal er niet mee te koop lopen. Kan ik achter de schermen, en helemaal anoniem, iets doen, zal ik dat zeker niet nalaten. Het openlijk belijden van bapaalde situaties gaat immers te veel op een publiciteitsstunt lijken. Als ik dat nog eens nodig heb, zijn er ook andere wegen'.

Amerikaanse ervaringen ... nieuwe toekomst!
Deze weken is Herman met zijn Hermits in Engeland om daar waar nodig zelf 'Dandy' en 'No Milk Today' te zingen en pousseren. In alle geheimzinnigheid bereidt hij zich voor op iets nieuws en teglijk geeft hij zijn fans de kans te wennen aan de gedachte, dat er straks een 'nieuwe' Herman voor hen staat. 'De komende maanden zijn erg belangrijk voor mij, in die tijd moet mijn nieuwe toekomst, mijn nieuwe act, een vastere vorm gaan krijgen. Hoe het allemaal precies gaat worden, weet ik zelf nog niet. Maar voor het einde van dit jaar, hoeft niemand nog ergens op te rekenen'.
Met plezier denkt Herman terug aan de opnamen van 'The Singing Nun', waarin Debbie Reynolds de hoofdrol vertolkte. In de studio heeft iedere acteur een eigen augo, want de gebouwencomplexen vormen eerder een stad dan een dorp.
Op een avond wil Herman na de opnamen naar zijn hotel terugrijden; voordat hij gas geeft springt Debbie Reynolds in de auto - nog helmaal als zuster gekleed, compleet met kap en wapperende zwarte rokken. 'Debbie had die dag heel hard gewerkt', herinnert Herman zich, 'en ze wilde zo gauw mogelijk naar huis. Zo snel zelfs, dat ze zich niet had afgeschminkt en verkleed. Ze was verschrikkelijk kwaad dat ik - kwaaie jongen - achter het stuur zat. Debbie begon enorm te schelden tegen mij, helemaal niet in overeensteming dus tot de rol die ze overdag moest spelen. Ik stapte gehoorzaam uit, boog onderdanig en bood mijn excuses aan, steeds zeggend 'Eerwaarde'. Opeens was haar boze bui over en schaterend zijn we samen weggereden'.

Op Hawaii heeft Herman een ontmoeting gehad met Elvis Presley. 'Iedere collega die ik spreek vraagt: 'Heb je Elvis al gesproken, hij moet zoiets bijzonders zijn'. Dus ik zag met spanning uit naar het moment dat ik hem de hand kon schudden. Toen het eindelijk zover was, keek ik toch wel even verbaasd, toen ik Elvis omgeven zag door een tiental knapen, die hem kennelijk moesten verdedigen en ... amuseren. Ze slaagden er niet in, want Presley keek verschrikkelijk somber. We hebben toch fijn gepraat samen, over ons vak, over Europa, waar hij graag naar toe zou willen komen. Ik heb Elvis leren kennen als een doodgewone jongen, die toch niet zo gelukkig is met de image, die om hem is gebouwd. Hij is namelijk eenzamer dan hij wil toegeven'.


Previous | Misc. Foreign Mag Index